Δε γαμιέται…

Άπλωσε τα μαλια της πάνω στο απλωμένο μου χέρι. Για λίγο θά λεγες πως άφησε και την καρδια της εκεί. Ευτυχώς ήταν αργά και έπρεπε να φυγεί, γιατί ποιος ξέρει πόσο καιρό είχε να το κάνει αυτό. Της μάθανε τόσα χρόνια, τίποτα να μη δίνει, μόνο να παίρνει – να αντλεί είναι πιο σωστή λέξη. Κοίταξε το ρολόι, ίσως με αγαλλίαση, ίσως με αγανάκτηση.
– Πρέπει να φύγω..
– Μείνε, ούτε δώδεκα δεν είναι
– Δουλέυω αύριο, δε θα μπορώ να ξυπνήσω
Ντύθηκε αργά, πρώτα τη μάσκα και ύστερα τα ρούχα. Τελευταίο άφησε το χαμόγελο της. Ακόμα σκεφτόταν αν έπρεπε να το αφήσει εδώ ή να το πάρει. Άλλωστε, αύριο είχε δουλειά, κάποιο σημαντικό ραντεβού είπε. Έπρεπε όπωσδήποτε να είναι χαμογελαστη. Αρεστή, ευχάριστη. Στους άλλους πάντα. Μια ζωή για τους άλλους δε ζούμε; Τι θα πούν, τι θα νομίζουν, πως θα πάρουν το κάθετι που κάνουμε;
Σηκώθηκα και την κράτησα στην αγκαλιά μου.
-Μείνε, είπα και ήξερε καλά τι εννοούσα
-Είναι αργά, είπε, και ήξερα τι εννοούσε.
Την άφησα, ένα φιλί χλωμό και ίσως κάποιες ξεψυχισμένες λέξεις.

Άλλωστε το πάθος δεν υπήρξε ποτε, Αυτό δεν έλεγε δυο ώρες νωρίτερα;
Έβαλα ένα Jack Danniels και την έβλεπα να φεύγει. Θα μπορούσα ίσως να την κρατήσω, αλλα δεν έκανα καν τον κόπο. Δεν ξέρω γιατί. Όταν στα θέλω, τα πρέπει προβάλλουν δυνατότερα, μάλλον κάτι κάνουμε λάθος.
Μια ζωή τα ίδια λάθη, μια ζωή τα πρέπει. Λες, δε γαμιέται και συνεχίζεις. Μπορεί εσύ να δίνεις αξία στο τίποτα. Καμιά φορά το τίποτα σου δίνει και αυτό αξία.
Τι τα θες; Τώρα έφυγε. Κι αν σκέφτεσαι ότι αυτό το τίποτα έχει κάτι να σου δώσει, τώρα ξεμάκρυνε. Ίσως άυριο, νηφάλιος απο τον θυμό και τoν έρωτα, τα δεις αλλιώς τα πράγματα. Ποιος ξέρει;
Ξυπνάς. Έιναι νωρίς ακόμα, δε θες να ανοίξεις τα μάτια, δε θες να αντιμετωπίσεις τις σκέψεις σου. Πρωτού ξεχυθεί το φώς του ήλιου στα μάτια σου, τρέχουν και τρυπώνουν αυτές στο μυαλό σου

“Καλημέρα¨
Κακή ψυχρή και ανάποδη. Δε θέλω να μιλήσω. Σήμερα βρήκατε όλοι να χαμογελάτε; Αλλά βέβαια. Μια ζωή εσύ να δίνεις. Ένα αστείο, μια ζεστή καλημέρα. Όλοι περιμένουν από εσένα. Κ εσυ ότι θες να δώσεις, να μην έχεις που να το δώσεις. Ξυπνάς κ ξέρεις ότι λείπει. Και δεν χαρίζεις τίποτα. Όχι σήμερα. Σήμερα σε θέλεις όλο δικό σου. Μη μιλάς. Μη γελάς. Δες, κοίτα, παρακολούθα. Φεύγει η μέρα κ το βράδυ σε βρίσκει μόνο. Ευτυχώς το μπουκάλι είναι ακόμα στη θεση του. Τα τσιγάρα γεμάτα, σήμερα θα είναι μια δική σου νύχτα.
Όλα γυρίζουν, Ανάθεμα και αν ξέρεις και εσύ τι θέλεις.
Για μια στιγμή νομίζεις ότι όλα ξεκαθαρρίζουν. Σκατά. Άναψε τσιγάρο, δυνάμωσε τη μουσική και γέμισε το ποτηρι σου. Δε γαμιέται…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s