Μια καλοκαιρινή μέρα με συννεφιά…

Είναι θαρρείς σα να συνωμότησε κι ο ήλιος με την παρατεταμένη μιζέρια που μας έχει τυλίξει τους τελευταίους μήνες, θαρρείς και ο περιβόητος αττικός ήλιος, το λατρεμένο ελληνικό καλοκαίρι, φέτος δε θα έρθει.
Μέσα Ιουνίου πια, και πάνω που παίρνεις τα πάνω σου, βλέπεις λίγο ήλιο και λες «υπομονή, έρχονται καλύτερες μέρες», έρχεται το Σαββατοκύριακο και σε αφήνει πάλι με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Ή μήπως ανικανοποίητου; Ούτως ή άλλως και τα δυο ισχύουν. Όχι μόνο για τις λιακάδες, αλλά και για τη ζωή μας.
Φωνάζουμε αγχωνόμαστε, τρέμουμε: «που πάμε, τι θα γίνουμε, πως θα τη βγάλουμε;¨
Κλεισμένοι σε κουτιά, μίζερα, σπίτια όμοια, χωρίς ψυχή, χωρίς ταυτότητα, σε αμάξια Jeep ή Cayenne, μεγάλα τόσο ώστε να γεμίζουν το κενό μας. Πως θα τα συντηρήσουμε; Πως θα τα βγάλουμε πέρα όταν μείνει πάλι άδειο το κενό μας;
Λες «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Και κάποτε ήσουν κάτι. Τώρα αρχίζεις να απαριθμείς το τι έχεις. Για κοίτα το λίγο, φίλε μου. Ίσως όταν γίνεις πάλι κάτι, και σταματήσεις να ασχολείσαι με το τι έχεις, τα προβλήματα σου ίσως λυθούν. Ίσως κάνει και λίγο καλοκαίρι, μπας και πάμε και για κάνα μπάνιο…

Τετάρτη 9/6/2010
…με συννεφιά


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s