Ποτέ δε φεύγεις…

Ανοίγεις τα μάτια, το πρώτο που σκέφτεσαι είναι εκείνη. Σηκώνεσαι κ βάζεις μουσική. Το στήθος σου πάει να σκάσει από τα θέλω σου, που ξυπνάνε μαζί σου. Ανάβεις ένα τσιγάρο και βγαίνεις στην αυλή. Ο ήλιος σε χτυπάει στα μάτια, σε κάνει να τη σκέφτεσαι, όχι δε φταίει ο ήλιος, μάλλον έχεις κολλήσει μαζί της. Γέλας, καθώς σκέφτεσαι πόσο θα σε δούλευε αν της τα έλεγες όλα αυτά. Άλλωστε φίλοι δεν είστε;

Ας πούμε ότι είσαι εγωιστής και τα θες όλα δικά σου. Κάνεις καφέ και στέκεσαι, ο ήλιος σε ζεσταίνει για τα καλά. Κι άλλο τσιγάρο, κι άλλος καφές, μα το μυαλό εκεί. Χμμ, πότε ήρθε η άνοιξη φέτος;

Ούτε που το κατάλαβες. Βέβαια, δε θα σε ένοιαζε και πολύ, αλλά όσο να πείς σου φτιάχνει τη διάθεση ο καιρός. Κοιτάς το ρολόι κ θυμάσαι ότι έχεις να πας για δουλειά. Άργησες πάλι και ποιός αντέχει τα ξυνισμένα μούτρα τους; Καβαλάς τη μηχανή, περιέργως οι δρόμοι είναι ανοιχτοί σήμερα, ανοίγεις για λίγο το γκάζι, και σε γεμίζει πάλι αυτή η περίεργη αίσθηση…λες να συνεχίσεις στην εθνική, να φύγεις από όλους, απλώς να οδηγήσεις και όπου σε βγάλει. Συμβιβάζεσαι και στρίβεις στην έξοδο. Μπαίνεις με βήμα ταχύ στην εταιρία δήθεν αγχωμένος που άργησες και ας ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος πέρα απο το φαινεσθαι. Τι τα θες, άνοιξε το pc και περίμενε την καλημέρα της. Κι άλλος καφές, ο δεύτερος, και είναι ακόμα δέκα, πρέπει να τους κόψω σκέφτεσαι, και το γαμημένο το τσιγάρο, δεν πάει άλλο, θα σε πεθάνει μαλάκα…και ανάβεις άλλο ένα έτσι απο αντίδραση.

-Καλημερα, λέει και στέλνει ένα χαμόγελο, και εσύ φανταζεσαι τα μάτια της να κλείνουν όπως όταν χαμογελά και σε κανει να μη μπορεις να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της.

-Τι νέα? Τα ίδια

Ποτέ τα νέα δεν χρειάστηκαν για να μιλάτε με τις ώρες όλη μέρα. Ο ήλιος έξω καίει, σου παίρνει το μυαλό. Είναι η άνοιξη, είναι ερωτας, είναι το μυαλό σου που ξεφευγει τον τελευταίο καιρό;

Ανάθεμα και αν ξέρεις, κάθε μέρα λες δε γαμιεται και τραβάς, μόνο τα βράδυα όταν κάθεσαι μόνος σκέφτεσαι τι σκατά κάνεις με τη ζωή σου. Όλα μπερδεμένα,τι θες τι δε θες, κάθεσαι και τα σκέφτεσαι και άκρη δε βγάζεις. Μια λέξη μόνο χτυπάει στα μηλλίγια σου, κάθε φορά, “Να φύγω” λες και καταλήγεις.

Αλλά ποτέ δε φεύγεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s