Εδώ είμαστε

Εδώ είμαστε λοιπόν, 30 παρά, να κάνουμε τους άντρες, δήθεν πως ωριμάσαμε, δήθεν πως σοβαρέψαμε.
Φίλοι καρδιακοί, “κολλητοί”, χαμένοι στις ζωές μας.

Το μόνο που μας δένει να είναι μια κλωστή, μια λεπτή ισορροπία, η συνωμοσία των παιδικών μας μαλακιών, τα λάθη ή τα πιστεύω της “νιότης”.
Το λέω λες και γεράσαμε. Πλάκα δεν έχει;
Οι πρώτες άσπρες τρίχες, κάνουν την εμφάνιση τους στους κροτάφους μας, και εμείς να μιλάμε λες και είμαστε ακόμα 18. Ίδιες κουβέντες, ίδιες συμπεριφορές, άραγε εσένα δε σε κούρασαν; Είναι δυνατόν να σκέφτεσαι ακόμα με τον ίδιο τρόπο; Είναι δυνατόν να ανέχομαι τα ίδια λάθη;
Τι είναι αυτό που μας δένει; Πότε στέρεψαν οι εμπειρίες, πότε τέλειωσαν τα νέα μας;
Ποιοί έχουμε γίνει;

Αλήθεια, πιστεύεις ότι με ξέρεις;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s