Θες, αλλά δε μπορείς.

Θες, αλλά δε μπορείς. Το κοιτάζεις από εδώ , το ψάχνεις από εκεί, πάνω που νομίζεις ότι βρήκες το δρόμο σου, εκείνος χάνεται. Αρχίζεις πάλι από την αρχή, είσαι νέος, πεισμωμένος, λες θα τα καταφέρω, ο κύκλος ξαναρχίζει. Ξανά και ξανά, μέχρι και το τελευταίο σου όνειρο να πεθάνει.
Και τότε αρχίζεις να ζεις διαδικαστικά, πάντα περιμένοντας κάτι άλλο από αυτό που ζείς: το σαββατοκύριακο, τα Χριστούγεννα, τις διακοπές. Και η ζωή περνάει. Σκέφτεσαι αν είσαι εσύ ο λοξός, μήπως θα έπρεπε να συμβιβαστείς, να γίνεις ένα με τη μάζα, όλοι δείχνουν τόσο ευτυχισμένοι. Χωρίς θέλω, χωρίς όνειρα. Πλήρεις. Τα έχουν όλα, δε θέλουν τίποτα. Ακόμα και για αυτά που θέλουν, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη περισσότερη υποταγή. Λίγο περισσότερο σκύψιμο.
Κι ύστερα κοιτάς από το παράθυρο και το νιώθεις πάλι: ο ήλιος λάμπει, η ζωή προχωράει, δεν περιμένει. Κι εσύ εκεί, απλώς να την ονειρεύεσαι. Το σημειώνεις, και σκύβεις.
Είναι πολύς ο ήλιος και αν κάνεις να τον κοιτάξεις θα τυφλωθείς. Έτσι σου είπαν, έτσι κάνεις…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s