Σκέψη κοινωνική. Όχι πια οικονομική.

Puerta del Sol

Σημεία συμφωνίας του μανιφέστου των πολλών που συντάχθηκε το ξημέρωμα της 18ης Μάη στην Puerta del Sol.

Οι συγκεντρωμένοι στην Puerta del Sol , με πλήρη συνείδηση ότι αυτή είναι μια δράση εξελισσόμενη και αντίστασης, συμφωνήσαμε να δηλώσουμε τα παρακάτω:

  1. Μετά από πολλά χρόνια απάθειας, μία ομάδα πολιτών διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικής προέλευσης (σπουδαστές, καθηητές, βιβλιοθηκάριοι, άνεργοι, εργαζόμενοι…) ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ από την αποτυχία αντιπροσώπευσης και τις προδοσίες που συμβαίνουν στο όνομα της δημοκρατίας, ενωθήκαμε στην Puerta del Sol επιστρέφοντας στην ιδέα της Πραγματικής Δημοκρατίας.
  2. Η Πραγματική Δημοκρατία εναντιώνεται στην βαθμιαία απώλεια του κύρους των θεσμών που θέλουν να αντιπροσωπεύουν τους πολίτες, ενώ έχουν μετατραπεί σε παράγοντες διοίκησης και διαχείρησης, στην υπηρεσία των δυνάμεων της διεθνούς οικονομικής ισχύος.
  3. Η δημοκρατία που προέρχεται από τους διεφθαρμένους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς είναι απλά ένας συνδυασμός άκακων εκλογικών πρακτικών, όπου οι πολίτες έχουν μηδενική συμμετοχή.
  4. Η αναξιοπιστία της πολιτικής έφερε μαζί της την κατάσχεση των λέξεων από αυτούς που έχουν την εξουσία. Οφείλουμε να επανακτήσουμε τις λέξεις, να τις επανανοηματοδοτήσουμε για να μην μας χειρίζονται με τη γλώσσα και να μην αφηνόμαστε ως πολίτες ανυπεράσπιστοι και ανίκανοι για  δράση με συνοχή.
  5. Τα παραδείγματα χειρισμού και ουσιαστικά κατάσχεσης της γλώσσας είναι πολυάριθμα και αποτελούν εργαλεία ελέγχου και παραπληροφόρησης.
  6. Η Πραγματική Δημοκρατία σημαίνει να δίνεις τα πραγματικά ονόματα στην αρρωστημένη κατάσταση που ζούμε: Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., οι οίκοι αξιολόγησης όπως η Moody’s και η Standard and Poors, το Λαϊκό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), όμως υπάρχουν πολλά περισσότερα και είναι υποχρέωσή μας να τα κατονομάσουμε.
  7. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό διάλογο ικανό να δημιουργήσει έναν νέο κοινωνικό ιστό, τώρα συστηματικά τραυματισμένος για χρόνια από τα ψέματα και τη διαφθορά. Οι πολίτες έχουμε χάσει την σεβασμό μας στα πολιτικά κόμματα της πλειοψηφίας, όμως αυτό δεν ισοδυναμεί με απώλεια της κριτικής μας ικανότητας. Το αντίθετο, δεν φοβόμαστε το ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Το να παίρνεις τον λόγο είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Το να ψάχνεις εναλλακτικές για τη συμμετοχή του πολίτη είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ. (σ.μ. εδώ η λέξη politica μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως το ουσιαστικό πολιτική, όπως και ως το επίθετο πολιτικό. Θεώρησα πιο κοντά στο πνεύμα του κειμένου τη χρήση του επιθέτου)
  8. Μία από τις βασικές προϋποθέσεις που θέτουμε είναι η μεταρρύθμιση του Εκλογικού Νόμου που αποδίδει στη Δημοκρατία την πραγματική της έννοια : μια διακυβέρνηση των πολιτών. Μία συμμετοχική δημοκρατία. Και με τη σειρά του, απαιτούμε έναν κώδικα δεοντολογίας για τους πολιτικούς που θα διασφαλίζει την σωστή πρακτική τους.
  9. Υπογραμμίζουμε ότι οι πολίτες που συγκεντρωθήκαμε εδώ αποτελούμε ένα κίνημα που διαπερνά πολλές γενιές, γιατί ανήκουμε σε διαφορετικές γενιές καταδικασμένες σε μια μη ανεκτή απώλεια συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις που αφορούν την καθημερινή ζωή και το μέλλον μας.
  10. Δεν καλούμε σε αποχή, απαιτούμε η ψήφος μας να έχει πραγματική επιρροή στη ζωή μας.
  11. Τώρα δεν είμαστε εδώ για να απαιτήσουμε απλά την πρόσβασή μας σε υποθήκες ή για να διαμαρτυρηθούμε για τις ανεπάρκειες της αγοράς εργασίας. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝ. Και ως τέτοιο, ένα γεγονός ικανό για να κληροδοτήσει νέα νοήματα στις πράξεις μας και τον λόγο μας. Γεννήθηκε από την ΟΡΓΗ. Αλλά η ΟΡΓΗ μας είναι φαντασία, δύναμη, εξουσία του πολίτη.

Αυτό το κείμενο διάβασα και συνειδητοποίησα που έχει χαθεί η μπάλα για την Ελλάδα. Είμαι 29 χρόνων, και το μόνο που θυμάμαι, όσο θυμάμαι τον εαυτό είναι ένα:
Τρομοκρατία.


Χρόνια τώρα, και με κάθε τρόπο, μας τρομοκρατούν. Πανδημίες, σεισμοί, οικονομική κρίση, πτώχευση. Έχουμε μετατραπεί σε ένα αστυνομοκρατούμενο γκέτο, φοβισμένοι και γεμάτοι μίσος για το οτιδήποτε. Φταίνε οι άλλοι, ανάλογα την περίπτωση, οι μετανάστες, οι δεξιοί, οι αναρχικοί, οι εξωγήινοι Καθοδηγούμενα ανθρωπάκια, σε μια κοινωνία με κλειστές πόρτες και καρδιές.
Συντηρούμαστε με μύθους μεγαλείου, αρχαίους προγόνους , φιλοξενία και φιλότιμο.
Κάτσε και σκέψου τι από τα δύο έχουμε σαν λαός πλέον: φιλότιμο ή φιλοξενία;
Κάνουμε πογκρόμ, σφάζουμε, είμαστε υπέρ της ασφάλειας, θυσιάζοντας τα πάντα.
Μας έχουν πείσει, ότι πρέπει να διαφυλάξουμε την τάξη, όμως πια τάξη; Μονίμως σε καθεστώς τρόμου, να φοβάσαι να βγείς στο δρόμο, είτε γιατί είσαι απεργός και θα σε περιλάβει η αστυνομία, είτε γιατί είσαι μετανάστης και θα σε σφάξουν, είτε γιατί είσαι μανάβης και θα σου βάλουν φωτιά.
Αν ανατρέξεις στην ιστορία, τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, εμφανίζονταν μόνα τους ανά διαφορετικές περιόδους, αλλά όχι όλα μαζί.
Η κατάσταση που διαμορφώνεται, η κατάσταση που ήδη υπάρχει, μας έχει κάνει να μην αντιδρούμε απέναντι σε τίποτα, και το μόνο που ακούγεται είναι ηλίθιες κορώνες από ηλίθιους κάθε χρωματισμού και παράταξης.
Εγωιστικά κατασκευάσματα, με δάνεια και υποχρεώσεις, σοβαροί και νοικοκυραίοι, ρουφιάνοι και βολεψάκιδες, ευθυνόφοβοι και κότες.
Παίρνεις τη δόση σου κάθε μέρα στα δελτιά των 8, και λουφάζεις ακόμα περισσότερο, μη τυχόν και χάσεις αυτά που έχεις. Αρνείσαι να καταλάβεις, ότι ήδη τα έχεις χάσει όλα, και ότι είναι ώρα να δράσεις. Αρνείσαι να καταλάβεις ότι σε έχουν ήδη πουλήσει και συζητάνε τις λεπτομέρειες της σκλαβιάς σου. Κάτσε και σκέψου αν είσαι ελεύθερος, αν έχεις οποιοδήποτε δικαίωμα, και πότε έγινε τελευταία φορά κάτι για το καλό σου. Όχι κατ’ όνομα, αλλά κατ’ ουσία. Όχι κάτι που θα λειτουργήσει μακροπρόθεσμα και έμμεσα υπέρ σου, αλλά κάτι άμεσα δικό σου.
Το θυμάσαι; Ούτε εγώ, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου.
Είμαι 29 χρονών και βλέπω ότι  όλοι μας περιμένουμε το θαύμα, διατηρώντας το ίδιο μοντέλο δράσης και σκέψης.
Έχει πλημμυρίσει ο δημόσιος διάλογος από οικονομικές συζητήσεις, τα πάντα μετρώνται με βάση το χρήμα. Η ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια, η υγεία, η εργασία, η τέχνη. Τα όνειρα πεθαίνουν, στραγγαλισμένα με σειρές αριθμών, και οι λογιστές κανονίζουν ακόμα και το πότε θα… κοιμηθούμε.
Από τον κόσμο της ηθικής και τις αγάπης, από το στόχο για ένα καλύτερο κόσμο, έχουμε φτάσει όλοι να κυνηγάμε μόνο τη λογιστική ευτυχία. Λες και υπάρχει ευτυχισμένος λογιστής.
Ξυπνάς και κοιμάσαι, και το μόνο που σκέφτεσαι είναι νούμερα. Αν βγαίνουν τα λεφτά. Τα δικά σου, της χώρας, της Ευρώπης. Περιμένεις καρτερικά την επόμενη δέσμη μέτρων που θα σώσει τη χώρα και εσένα. Ελπίζεις στη θεία δίκη, σε ένα θαύμα, και μετράς τα κουκιά αλλά δε βγαίνουν. Νομίζεις ότι είσαι αδύναμος, και αντί να παίρνεις παράδειγμα από αυτούς που τα καταφέρνουν, σε αναγκάζουν να βλέπεις μόνο αυτούς που αποτυγχάνουν. Ο κόσμος είναι στο δρόμο, οι αραβικές χώρες το κατάφεραν, η Ισπανία είναι στις πλατείες. Η Ευρώπη στενάζει κάτω από το σκαρπίνι των τραπεζιτών, και όλη η συζήτηση, όλα τα σχέδια, τα πάντα έχουν να κάνουν με το πως θα εξυπηρετήσουμε τα δικά τους συμφέροντα. Υποχείρια ελεεινά, σκλάβοι πεπεισμένοι πως δεν υπάρχει άλλη λύση. Αυτό έχουμε γίνει.
Η άρνηση κάθε ελπίδας έχει γίνει δεύτερη φύση μας.
Οπωσδήποτε τα έχουν καταφέρει μια χαρά. Ακόμα και εγώ που τα γράφω, τα αναγνωρίζω πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου. Όμως πρέπει για αρχή να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει. Όχι τι μας λένε ότι μας συμβαίνει, αλλά τι πραγματικά γίνεται. Ο καθένας σε ατομικό επίπεδο να κάτσει και να σκεφτεί. Και όταν καταλήξει στα συμπεράσματα του, να κάνει την κριτική, και να διαπιστώσει, όλα αυτά που πιστεύει από που έχουν προκύψει σαν απόψεις.
Ακόμα και τα ίδια τα καθεστωτικά μέσα σου δείχνουν ότι όλα όσα γίνονται, δεν είναι τυχαία, αλλά προσχεδιασμένα και εσύ απαθής αλλάζεις κανάλι. Περιμένεις άλλος να βγάλει το φίδι από την τρύπα, περιμένεις το θαύμα.
Ε, λοιπόν θαύματα δεν υπάρχουν. Ανέβα στην κορφή της σελίδας και διάβασε ξανά το μανιφέστο τον Ισπανών. Και σκέψου, τι από όλες αυτές τις προτάσεις έχει ακουστεί στο δημόσιο λόγο της χώρας μας τα τελευταία χρόνια. Ποια από όλες αυτές τις προτάσεις συζητήθηκε και έστω απορρίφθηκε. Σκέψου, πως θα άλλαζε η ζωή σου εαν όλα αυτά εφαρμοζόντουσαν
Αυτό είναι το επίπεδο του διαλόγου και των προτάσεων που πρέπει να γίνει.
Όχι άλλα δάνεια. Όχι άλλα λογιστικά/τραπεζικά.
Μόνο κοινωνική πολιτική, για μια ανθρώπινη κοινωνία.
Ένας διάλογος με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το χρήμα.
Μια κοινωνία που να επιτρέπει τα όνειρα.
Προτού πεθάνουν και τα τελευταία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s