Ένα σαββατοκύριακο εκτός Αθηνών.

beach

Ανήκω στους “τυχερούς” που έχουν δουλειά (και ξέρεις :”αφού έχεις δουλειά μη μιλάς” “ε,και τι να κάνεις που δε σου πληρώνουν υπερωρίες” “σιγά μη ζητήσεις και αύξηση, δε βλέπεις τι γίνεται;” κλπ κλπ). Αυτό το ΣΚ λοιπόν, αποφάσισα να διαθέσω ένα ολόκληρο 50άρικο και πήγα στο εξοχικό μου, σε ένα χωριό της Βοιωτίας.

Παρατήρηση πρώτη: όσο και αν το ξεχνάμε εμείς εδώ στην πόλη, η φύση συνεχίζει να οργιάζει. Άνοιξη-καλοκαίρι είχαν μεταμορφώσει τον κήπο σε ζούγκλα. Συνεχίζω.

Μέρα πρώτη, βράδυ Σαββάτου, βγαίνουμε για φαγητό στην πλατεία του χωριού. Ο κόσμος κάθεται κάτω από τα δέντρα, η καμπάνα χτυπάει την ώρα, τα παιδιά δημιουργούν πανδαιμόνιο με τις φωνές και τα παιχνίδια τους. Γιαγιάδες και παππούδες στις βεράντες ή στα σκαλιά μπροστά από το σπίτι,  ο δρόμος βρεγμένος με το λάστιχο για να φεύγει η κάψα.
Ήρεμοι, χαλαροί, συνεχίζουν τη ζωή τους. Όχι με άγνοια για το τι συμβαίνει, απλά με επίγνωση, ότι η δική τους ζωή, θα γίνει ή έχει ήδη γίνει πιο δύσκολη, αλλά θα τα καταφέρουν. Έτσι κι αλλιώς, χρόνια τώρα, απομονωμένοι είναι, μόνοι τους τα καταφέρνουν. Ο ένας με τον άλλο, χωρίς κηρύγματα περί αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Πάντα έτσι ήταν, απλώς συνεχίζουν αυτό που έκαναν και παλιότερα.
Η τρομοκρατία της TV  φτάνει βεβαίως μέχρι εδώ, η ΧΑ είχε ψηλά ποσοστά. Για κάποιο λόγο φοβούνται, για κάποιο λόγο τσίμπησαν, αλλά στις κουβέντες ακούς άλλα πράγματα.
Άγνοια και φόβο. Βλέπεις εδώ και 20 χρόνια ζουν μαζί με μετανάστες, τους εκμεταλλεύονται αν θες. Τώρα για κάποιο λόγο που δεν έχουν κατανοήσει, πρέπει να φοβηθούν και να θέλουν να τους διώξουν. Η προπαγάνδα και η τρομοκρατία πιάνει, αλλα δεν ξέρουν γιατί.

Μέρα δεύτερη, Κυριακή πρωί: Ξυπνάς από τα πουλιά που έχουν φωλιάσει σε όλα αυτά τα δέντρα (και τις μύγες…). Πίνεις καφέ, βγαίνεις στην αυλή. Ηρεμία, κάνει ζέστη, αλλα υπάρχει χώρος να περάσει ο αέρας και να σβήσει την κάψα. Ετοιμάζεσαι, κατεβαίνεις στην παραλία. Τα πιτσιρίκια παίζουν, οι άνθρωποι είναι χαλαροί. Όχι όπως εδώ, πραγματικά χαλαροί, χωρίς να αγωνιούν να αποδείξουν κάτι. Απολαμβάνουν τον ήλιο, τη θάλασσα, τα παιδιά τους που παίζουν.

Μια οικογένεια πιο δίπλα έχει βγάλει τα τάπερ και τρώει, οι πιτσιρικάδες πειράζουν τις κοπέλες, φλερτ, οικογένεια, θάλασσα. Οικονομικά, χωρίς πολλά πολλά. Μου θύμισε τις παιδικές μου διακοπές, όπου παρ’ όλο που δεν υπήρχαν τα χρήματα, είχαμε ο ένας τον άλλο, και αυτές τις θάλασσες.

Το απόγευμα γυρνώντας στο χωρίο, ο κόσμος είναι πάλι έξω, στις αυλές, μιλάνε. ΜΙΛΑΝΕ. Μοιράζονται, γελάνε. Δε νομίζω ότι τα πράγματα είναι εύκολα για αυτούς. Μάλλον για τους περισσότερους είναι πιο δύσκολα. Προσπαθώ να εντοπίσω τη διαφορά. Γιατί το αντιμετωπίζουν έτσι, ενώ εμάς μας έχει φάει η μιζέρια και το άγχος.

Τελικά είναι το πλέον απλό και προφανές:
Είναι έξω από τα σπίτια τους, μιλάνε. Σε αντίθεση με εμάς που όσο περνάει ο καιρός κλεινόμαστε μέσα και μόνο ακούμε και αφήνουμε να μας τρομοκρατούν μέσω της TV.
Ξέρω, κοινότυπο αλλά:
Κλέιστε την TV. Ανοίξτε το σπίτι και βγείτε έξω. Μη μένετε μόνοι.

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Ένα σαββατοκύριακο εκτός Αθηνών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s