Μικρή, αφόρητη Αθήνα.

Μικρή, αφόρητη Αθήνα
Με τη μιζέρια σου και τη ρουτίνα·
τα πεζοδρόμια ποτίζονται με αίμα
και αν ακόμα δε το είδες,
μη θαρρεις πως δε θα σε λερώσει.

Μικρή, αφόρητη Αθήνα,
με τις πορείες και τα χημικά σου,
πότε θα μάθεις άραγε
τα παιδιά σου να φροντίζεις;

Έλλειψαν οι άνθρωποι
πληθύναν οι σιωπές·
μόνο στα δακρυσμένα μάτια
βλέπεις πια την ελπίδα.

Στο δρόμο λοιπόν, στο δρόμο.
Ίσως δακρύσουμε. Ίσως ελπίσουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s