Και λοιπόν;

Και λοιπόν;
Τι τάχα θα χάσουμε,
πέρα από μια ζωή
που δε μας αφήνουν να ζήσουμε;
Τι άλλο πέρα από μια θλίψη
που δεν είναι καν δική μας;

«Κάτσε ήσυχα» σου λένε,
μην προκαλείς, και ρωτάω εγώ:
Γιατί;
«Έτσι είναι το σωστό,
και η τάξη αυτού του κόσμου,
γι’ αυτό σώπαινε και μη μιλάς.»

Και το λίγο αυτό, πολύ σου είναι,
δες πόσοι γύρω σου έχουν ακόμα λιγότερα.
Γι αυτό σου λένε, υπομονή,
και μη λες πολλά,
μόνο υπομονή και σιωπή.

Ποιός είσαι εσύ
την τάξη αυτού του κόσμου να αμφισβητήσεις;
Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα
να ονειρευτείς;
Άλλαξαν οι εποχές και να το ξέρεις:

«Τα όνειρα πέθαναν, μην τα ζητάς ξανά.»

Τα όνειρα πέθαναν.

Έτσι σου λένε, αλλά εγώ σου λέω σήκω.
Πάρε το σακί με τους φόβους σου,
βάλ’τους φωτιά και ζήσε.
Ζήσε και αμφισβήτησε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s