Περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες.

Περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες·
η ψυχή στο μαξιλάρι να αγκομαχά,
και μια κραυγή να πνίγεις, καθημερινή·

να σου φταίνε τα λεφτά, η γκόμενα, οι φίλοι,
μα πιο πολύ να φταις εσύ κι ας μη το λες.

Να τρώγεται η ψυχή σου, να λυθεί,
να φύγει μακρυά να ταξιδέψει,
και εσύ εκεί, να την κρατάς
από φόβο μη τη χάσεις,
μην αγριέψει.

Μα δε το μάθες ποτέ σου;
Την ψυχή δεν την κρατάς,
κι αν λεύτερη θέλει να ζήσει,
τρόπο θα βρει
στο δρόμο το δικό της να σε βγάλει.

Πολέμα το όσο οι φόβοι σου αντέχουν,
το ξέρεις όμως μέσα σου,
πως ψάχνεις μόνο άλλοθι.

Τι το ρωτάς λοιπόν
γιατί, γιατί, γιατί;
λύσε του κάβους και αμόλα τους
κι όπου σε πάει η ψυχή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s