Και καταλήγεις πάλι στη σιωπή.

Σαν γελοίοι παλιάτσοι περιμένουμε το θαύμα που θα μας μετατρέψει και πάλι σε καλοαναθρεμμένους αριστοκράτες με κόμπλεξ ανωτερότητας.
Και αν μάθαμε κάτι από αυτή την κρίση, είναι πως να γκρινιάζουμε με επιχειρήματα.  Μπορεί να είμαστε τρομοκρατημένοι, μπορεί να νιώθουμε μόνοι, αβοήθητοι, μπορεί να βιώνουμε την αδικία, αλλά τουλάχιστον μάθαμε να το τεκμηριώνουμε.
Μη μας πουν και «αχάριστους», γιατί ξέρεις: «Υπάρχουν και χειρότερα» & «μη μιλάς, δε βλέπεις; Άλλος κόσμος δεν έχει δουλειά/χρήματα […]«
Και αντί να διεκδικούμε τη ζωή που μας κλέβουν, αρκούμαστε στα λίγα που μας επιτρέπουν να έχουμε.
Και αντί να δημιουργήσουμε, το συζητάμε στις παρέες και στα social media.

Και έτσι η οργή ξεθυμαίνει και γίνεται παράπονο.

Και σου λένε μη γκρινιάζεις ρε, δε βλέπεις τι γίνεται;
Και καταλήγεις πάλι στη σιωπή.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Και καταλήγεις πάλι στη σιωπή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s