Ύβρις.

Ξεφτισμένοι, απογυμνωμένοι από αλήθειες,
παραμείναμε στο τίποτα και στην αναμονή·
και όταν ήρθε η ώρα να σηκωθούμε,
τα πόδια έτρεμαν απέναντι στο βάρος του χτες.
Μείναμε άφωνοι στη λαίλαπα του τώρα,
χαμένοι, μόνοι εντός μας.
Και αν δεν κατέληξε όλο αυτό κάτι να σημαίνει,
μόνο τη σιωπή μας να κατηγορείς· και τη δειλία.
Ως πότε θα εθελοτυφλούμε,
πότε θα δούμε πως πια για άνθρωποι δε λογιζόμαστε;
Ως πότε σαν σφαχτάρια θα μένουμε, βορά στα νύχια των ποιμένων;
Ως πότε θα σιωπούμε στην ύβρι της ύπαρξης  μας;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s