Κάπως έτσι.

Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια
και έγινε η αγάπη μια ανάμνηση.
Ανάμεσα σε λόγια περιττά,
και ανάγκες που παλιά δεν είχα
ξέχασα πως είναι να είσαι άνθρωπος.

Τα βάζω κάτω και τα μετράω
μα το πότε ξέχασα, δε βρίσκω.
Ίσως θα ήταν μια από κείνες τις Κυριακές
που ένιωθα μόνος αλλά μ’ άρεσε.

Μπορεί πάλι να εγκατέλειψα την ιδέα
μετά από κάποια προδοσία.
Δε μπορεί, κάποιο καλό λόγο θα είχα,
γιατί θυμάμαι σίγουρα:
τότε ένιωθα άνθρωπος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s