Τίποτα.

Δεν είναι τίποτα, μια ιδεά μόνο:
ένας φόβος απροσδιόριστος.
Επιπτώσεις, υποχρεώσεις,
τα πρέπει και τα θέλω σε πόλεμο.
Δρόμος μοναχικός και δύσβατος,
κάθε μέρα και λίγο περισσότερο,
κάθε μέρα και πιο δύσκολος.
Αντί να μαθαίνεις να περπατάς
φορτώνεσαι με βάρη.
Τα γόνατα λυγίζουν,
οι κουβέντες λιγοστεύουν,
όλα γίνονται αγώνας.

Και να φανταστείς πως ούτε καν τον διάλεξες αυτό το δρόμο.
Σε βάλαν σε μια ρότα και σου είπαν προχώρα:
Ένας από εμάς, ένας απο τους πολλούς.
Ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία βρώμικη.
Πριν κάνεις το επόμενο βήμα,
θα έχει σβήσει το προηγούμενο ο αέρας.
Και αν καμιά φορά σηκώσεις το κεφάλι
θα στο πάρει ο άνεμος σαν θεριστής.
Τίποτα δε μένει έτσι και  αλλιώς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s